March 28, 2012

Pinaiyak mo ako ng 'di mo nalalaman.... :'(

RH BILL

Panginoon,

Sinasamba ka po namin at lubos na pinasasalamatan sa In’yo pong walang maliw na pag-ibig sa amin.

Ngayon po ay nalalagay ang Inyong mga abang nilikha sa pagkakahati-hati ng prinsipyo at paniniwala. Alam po namin na hindi po Kayo nalulugod sa aming mga pagtatalo ‘pagkat ang nais po Ninyo, PAG-IBIG ang manaig sa aming mga puso.

Panginoon, lubos kaming humihingi ng Iyong kapatawaran…

Sa usaping aming kinasasadlakan, kami’y walang sapat na batayan ‘pagkat walang nakaaarok sa Inyong kagustuhan.

Ang amin pong mga kapitapitagang aklat sa Agham ay tumatalakay sa kanormalidad ng aming kamunduhan. Subalit, Panginoon, ang katotohana’y wala po kaming alam, yaring mga may-akda ng mga aklat na ito’y pawang tao lamang. O, Panginoon, nawa kami ay mahandugan ng kakayahan upang marinig po namin ang Inyong bulong sa gitna ng ingay ng mundong ito.

Panginoon, mariin po naming pinaniniwalaan na KALIGAYAHAN PO NINYO ANG LUMIKHA NG TAO at WALA PO KAMING KARAPATAN UPANG HADLANGAN ANG INYONG KALIGAYAHAN. Naniniwala po kami na Ikaw po ang Diyos na KAILAN MA’Y ‘DI NAGKAKAMALI. Batid po namin na wala kaming karapatan upang Ika’y aming pangunahan.

Panginoon, Panginoon, patawarin N’yo po kami sa aming pagmamarunong…

D’yos naming lahat, turuanMo po kaming magtimpi sa tawag ng aming mga laman at panatilihin sa aming mga puso ang sarap ng paghihintay na makaharap sa Iyong dambana na sabik sa Inyong pagbabasbas.

Ama, tulungan N’yo po kami na mapaglabanan ang temptasyon ng pakikipagniig sa aming mga kasing kasarian. Walang Imposible sa Iyo! Ikaw ang maghari sa aming mga katawan upang ang aming espiritwal na kalusugan ay mamayani higit sa bayolohikal na komposisyon ng aming mga laman.

Panginoong mahal na mahal namin, hinihiling po namin na pagharian N’yo pong lubos at protektahan ang katawan ng mga ina. S’ya ngang walang imposible sa Inyo! Lubos po kaming naninikluhod sa Inyong pagpapatawad sa mga taong may mga nakahahawang sakit gawa ng pakikipagtalik sa marami. Nagmamakaawa po ang mga aba Ninyong lingkod na sila’y lubusang baguhin sa pamamagitan ng Inyong Banal na Salita. Walang imposible sa In’yo, Panginoon!

Panginoon, liwanagan N’yo po ang kaisipan ng aming mga lider upang sila’y makapagpas’ya ng naaayon sa Iyo. Bigyang diin nawa ang disiplina, maka-Diyos na pagpaplano at moralidad higit sa kapraktikalan.

“Maluwag ang pintuan sa kapahamakan” Hesus, mahal na mahal ka po namin. Akayin Mo po kami kasama Ka ‘pagkat Ikaw ang aming tanging Daan. S’ya ngang tunay na manaig ang Inyong kagustuhan!

Ang pinakahihiling namin, Panginoon, ay magkaroon ng pagkakaisa ang bawat Pilipino. Mamutawi nawa sa aming mga puso ang PAG-IBIG sa isa’t isa. Dahil bago kami’y Ikaw ang nauna…

In Jesus’ Name.

AMEN

Ang Atmospera sa Sekondarya

 Nangka High School
 II-Molave
III-Garnet
II-Banaba


Kakaiba..
Iba ang mga behavior. Iba ang simoy ng classroom. Bata pa nga.
Doon namulat sa katotohanan, iba na pala talaga ngayon.
Natantong, iba na pala ang kolehiyo.
May dibisyong naghahati ng kamulatan nilang musmos,
 sa abstrak na pag-iisip ng mga kolehiyo.

Ganun ba kami dati? Siguro nga.
Nang malanghap ko ang paligid, naalala ko ang pampublikong paaralan kong giliw.
Simoy ng pawis ng bawat batang nag-uumpisa pa lamang alalahanin ang sarili.
Takbuhan at unahan na 'di alintana ang kapaligiran.
Oo, tanda ko, ganito rin ang senaryo sa aming alma mater.
Ang dakila kong paaralan sa tinaguruang Art Capital of the Philippines.
Takbuhan, walang pakialam ang mga kabataan. Katawan kong lampa'y laging nababangga.
Kay rami namin.
Nakatatakot ang recess 'pagkat lahat ay nag-uunahan, siksikan.
Yaon nga ang panahong nag-uumpisa pa lang saliksikin ang mundo, ngunit bilang paglalahat ay wala pa ring malay rito.

Sa pagtuturo sa mga estud'yante ng sekondarya, natuwa ng 'di sad'ya. Nagbalik ang mga alaala ng lumipas. Panahong ang lahat ay umaastang animo'y marunong na. Napapangiti...

Naalala ang nagdaan, nang kilos-lalaki pa.  
T-shirt at maluwag na short ang laging suot.
Walang pakialam sa kagandahan basta ang mahalaga'y komportable sa pangangatawan.
Hilig ang maiksing buhok, kilos ay wala sa mood.

Subalit ngayon... Tuwing nagkikita ang dating magkakaeskwela, panay ang asar, babaeng babae na daw. 'Di ito namalayan, subalit natantong kung iisipi'y totoo rin naman...

Tandang-tanda pa rin ang pagsisimba sa San Clemente, pagkatapos ng klase'y magbibihis ng pambahay at maglalakad ng pagkalayu-layo.
'Di nais magsimba ng may kasama, aywan kung bakit.

Sa simbahan, paboritong puwesto'y sa pinakaharap bandang kaliwa, kasama ang mga manang na sila't sila pa rin ang laging nakikita.
Na pagdaka'y magagalit kapag may ibang taong pup'westo sa puwesto nila.
May mga magtsi-tsismisan 'pagkat ubod ng pangit aking kasuotan, na tila ba ito'y malaking kabastusan. Patawad naman, 'pagkat nang mga panahong yao'y wala pa talagang presentableng maisuot.

Tuwing dadalaw si Inay sa aking inuupahang k'warto, sasabog ang bibig at walang hanggang sermon ang aabutin,
"Gusto mo bang magkarayuma?
Wala ka ng ibang ginawa kundi maglakad ng pagkalayu-layo!
Tama na'ng magsimba ka tuwing Linggo!
'Wag naman gabi-gabi!
 Dapat mag-stay ka lang dito! Para kang palaboy! ........"
Naiiyak dati, wari'y walang nakauunawa, subalit ngayon...
Ngayo'y natatawa kapag nagugunita.

High school, nakagigitla kapag naiisip na ganoon pala kami noon.
Nakaka-miss rin. Ang mga kaibigang wala ng ibang ginawa kundi banggitin ang kaliitan ko.
Panahong panay ang asaran at kagutuman.

Lahat ay kumpetitib.
Pinakahihintay ang Buwan ng Wika, Buwan ng Nutrisyon, Buwan ng Agham, at Reading Month.
 Bakit? Dahil ito ang mga panahong ngumingiti ang bulsa tuwing may Poster Making Contest.
 Tuwing may laban, kalimitang walang dalang kagamitan, paano nakaaagpas?
  'Yun ay dahil sa kaawa-awang magiging katabi na maya't maya'y hinihiraman ng gamit...
lapis, panitik, at mga pangkulay...
Pagkatapos ng patimpalak ay nagi-guilty, sasabihing, "Papalitan ko na lang po!" Tila pagpapala ang sagot nilang, "'Wag na, wala iyon!"

Kakaiba..
Iba ang mga behavior. Iba ang simoy ng classroom. Bata pa nga.
Doon namulat sa katotohanan, iba na pala talaga ngayon.

Bumalik tayo sa kasalukuyan...

Nagturo, masayang nagpaka-maestra.
Sa una'y lubhang nagulat, 'pagkat nasanay sa kumplikadong panayam ng pagkakolehiyo.
Ngunit sa kanila'y nararapat lamang na pabagalin ang pagtuturo,
ulitin ang kangina'y tapos ng ituro,
maging maingat sa mga terminolohiya.

Sekswalidad. 'Yan ang paksa na inihatid sa kanila.
Sa kursong narsing sad'yang normal na'ng ito'y talakayin, sa tainga'y lubhang nakabibingi, sa isipa'y nakamamanhid.
Subalit... Iba sila...
Musmos pa nga ang pang-unawa.
Kung gaano kami kamusmos dati ng kami'y nasa yugtong tulad nila.

Mainam maging maingat sa pagtatalakay.

Ingatan ang transisyon ng kanilang pagkatuto...
Gaya ng transisyon ng "iyo at ng aking" pagkatuto...

“Peace Be With You”

Sa simbahan, ika’y nakikita…

Parehong oras

Parehong pwesto

Natutuwa ako sa ‘yo

Pero tuwa lang talaga iyon

Nang tumakbo ka, sabi ko, ah ikaw pala

Pero nung natalo ka, apektado ako ba’t kaya

Naalala ko sa fb hinanap pala kita

Sabi ko para sa akin panalo ka

Pagkaraan ng ilang araw, nag-thank you ka

Sa isip ko, ganun lang ‘yun? Bakit naman

Ta’s sa ‘tin ako’y pumunta

Pangalan mo’y nakabalandra

Sa lahat, ikaw ang nanguna

Bigla akong naiyak sa tuwa

Sa tuwa ko

Sa kaibigan ika’y kinuwento

Laking tuwa n’ya

Tuwang-tuwa rin ako

Isang gabi, nag-text s’ya bigla

Nagpa-picture daw s’ya ikaw ang kasama

Tawa ako ng tawa habang nagbabasa

Patay tayo d’yan na-inlab na

Ubod ng saya kung kinukwento n’ya

Peksman, tuwang-tuwa ako para sa kan’ya

Tinanong n’ya sa ‘kin kung crush kita

Sabi ko hindi kasi hindi naman talaga

Nang mag-chat kayo

Dama ko ang saya ng kaibigan ko

Naisip ko sana maging kayo

Dahil masaya talaga ako ‘pag masaya ang babaeng ‘to

Tanong n’ya kung ako’y galit ba

Ni kaunti wala talaga

Pero natameme akong ‘di sadya

May bigla akong naalala…

‘Di ko na pala maaaring sabihin pa

Ang nais ko sa ‘yong sabihin matagal na…

Kung saan nagsimula ang lahat…

Sa simbahan, ika’y nakikita

Parehong oras

Parehong pwesto

Panahong natutuwa ako sa ’yo

95% wala naman talagang gusto

Pero mayroong natirang limang purs’yento

Iyon ang mga alaala

Alaalang wala lang kwenta

Oo nga ‘no

‘Di ko na pala maaaring sabihin ang mga pangyayaring 'yon

Naiintindihan ko na

Kung bakit ako tinanong kung ako’y galit ba

Galit? Ni kaunti wala talaga

Masayang masaya pa nga ako para sa in’yo

Dahil siguro nakikita ko ang ligaya sa mga mata nito

May ganun palang klase ng pakiramdam

Tipong ang saya mo sa natatamasang ligaya ng kaibigan

Habang nalilito sa pansariling nararamdaman

Pero di pa rin maawat ang hagalpakan

Gusto kitang tularan

Gusto kitang maging kaibigan

Pero ang intens’yon ay magiging masama

Kung hindi ito malalaman ng aking kaibigan

Nang sa telepono’y tumawag s’ya

Kasabikan sa fb ay nabanggit n’ya

Naalala tuloy ang dapat kong sabihin sa kan’ya

Na ang kalituhan ko’y humupa na

Si inay ay nasa tabi ko

Maganda ang pakiramdam ko

‘Pagkat tiyak matutuwa siya sa sasabihin ko

"Na ikaw nga’y nagugustuhan ko"

"Hala lagot," ang nasambit ng kaibigan ko

Na-guilty sa narinig ko

Tila umepal ako sa kaligayahan niya

Lubha akong nag-alala kahit kami’y tumatawa

Pagkababa ng telepono

'Kala ko’y natuwa ang inay ko

Kung minamalas nga naman

Sangkatutak na galit ang inabutan

Siya’y galit na galit

Bakit ko daw sinambit

Malalim na hiya

Ang aking nadama

Tila kinikitil ang buo kong pagkatao

Nang marinig ang pangaral ng inay ko

Marahil ay tama ito

Di man aminin ng kaibigan ko’y sinaktan ko ang kan’yang puso

Ngunit anong magagawa

Ang mga salita’y nasabi na

Hindi ko alam kung ano ba ako sa kaniya

Subalit siya sa akin ang taong lubos akong nagtitiwala

Masarap sabihin sa umpisa

Pero maya-maya’y hindi na

Ang salitang "gusto kita"

Nakakikilabot talaga

Sana’y ‘di na lang kinahon sa salita

'Di rin naman sanay sa ganung kahangalan

Di naman seryoso, nakiki-"in" lang

Sana’y nanatili na lang ang kalituhan sa isipan

Sana’y naging babae ka na lang

Nang wala sanang pag-aalinlangan

Maghihintay na lang ako

Sa 6:45 na serve ko

Dun ko lang natatamo ang "peace be with you"

Mula sa bibig mo

-ace samera

Kanina'y nagdadalamhati... Naghahanap ng masisisi...

Naramdaman mo na ba ang pakiramdam na masaya ka na, gustung-gusto mo na ang mga pangyayari... at biglang mauudlot pa...

It's nice to know that there are some mechanisms that enables a person to cope with his grieves and overcome depression...

Basta okay na ko...

Thank you Lord God...

Para sa aking kaibigang senti

Gusto kita,
Alam mo ba kung bakit?
Di ko rin alam,
May kung ano sa iyo na kakaiba.

Tuwing kasama kita,
di dama ang pangamba.
Ikaw ang nagpapasaya ng bawat kong araw,
nagpapainit sa kalendaryo kong bahaw.

Masaya talaga 'pag ikaw ulit
Tawa ko ay di pilit.
Kilala ko ang sarili ko 'pag ikaw ang kasama
Nasasabi ang aking nadarama

Tila walang dapat itago
'Pagkat ikaw ang ligaya ko
Masaya akong sabihin lahat ng kahinaan ko
Sarap ding pakinggan lahat ng kwento mo

'Yung mga hirit mo,
nagpapasakit ng tiyan ko.
'Yung mga hirit ko,
nagpapahagalpak sa 'yo.

Tila tayo'y may sariling mundo
Di nila tayo tanto
Paliwanag ay di na kailangan,
'pagkat agad nagkakaintindihan

Mga wirdo nating pangarap,
Tayo lang kumakatha.

'Yung kaunting salita ko,
agad kuha mo.
Wala ng malalim na eksplinasyon,
tawanan agad 'yun.

Mga wirdo kong gawa,
mas malala ka pa pala,
kaya naman,
gustung-gusto kita

Money war na drama ko,
tayo lang nagkakatoto.
Tuwing kasama kita,
bawat minuto ko'y laughtrip na.
Gamot ka ba?
Tila anti-stress ka.

Di ka matampuhin,
ikaw ay maintindihin.
Nirerespeto mo ang privacy ko,
Di ka mapanghimasok.
Hinihintay magkwento
ng mga bagay na maibabahagi ko.

Nirerespeto mo rin ang oras ko,
di ka paimportante,
iniiwan kita,
iniiwan mo ako.
Tila ika'y kapatid,
walang tampu-tampo.
'Yun 'yung gusto ko,
tunay na malasakit iyon.
Tunay na pagtutulungan,
Sign of maturity nga naman.

Nakakarelate ka sa bawat kong komposisyon,
Pinatunayan mo 'yun panahon man ng ambon.
Mas malalim pa sa karangalan ang sarap na natatanggap ko,
Tuwing nababatid mo ang bawat likha ko.

Di ko rin naman malilimutan ang Taylor Swift mo,
Ang nilalang na nag papasaya sa'yo.
Tila nagtampo si lady gaga,
heto't isasama ko na rin s'ya.

Minsan nga'y nagkatampuhan,
dahil sa di pagkakaintindihan.
Hinihintay akong mag-sorry,
Hinihintay kitang mag-sorry,
Naghihintayan tayo,
Pagkatapos, biglang nagtawanan.
Naghihintayan pala tayo?

Minsa'y nalulungkot,
Naiisip kong magkakawalay na tayo
Lilipad ka na
habang ako'y nasa kokun pa.
Pero masaya, kasi inspirasyon kita.
Dahil sa 'yo, kakayanin ko.

Sa lungkot at ligaya,
Salamat at nand'yan ka.

Dati 'pag panalo,
nagseselebreyt ng pasikreto.
Dati, pagnagtatampo,
itinatago at umiiyak sa kanto

Pero dumating ka,
Biglang natatawa.
tila lahat ng istatus ko
nais ibahagi sa 'yo.

Basta, 'wag limutin
ang ating karoling.

disappointed

I was super disappointed...

Sometimes you thought you did your best.. but still it wasn't really your best..

Argh, so sad to know you did not make it

Well, anyway at least I learned.

Maybe there's something to do with my pitch. I have a high one.

What I am disappointed at is that I practiced perfectly... but at the actual performance, it was a real mess.

Alright so I need not to give up^_^

You can't be the best all the time. All you need to do is to keep on trying.

There is the right time for everything. You don't need to lose hope.

That's life. It's not about popularity or becoming the number 1. It's about showing what you've got.

So what if they did not appreciate it? It really doesn't matter.

Still practice. Don't be bothered of the bad opinions.

Apply what you have learned.

So since I have learned this speech stuffs, therefore, I should apply it with my case presentations and reportings.

Just be sure to modulate your voice and try to be as natural as possible^_^